به گزارش خبرنگارهزارماسولهگاه در جامعه بروز رفتارهاي ناهنجار اجتماعي از برخي افراد منافي اخلاق و رفتارهاي اجتماعي است و عاملي براي پايمال كردن حق ديگران و ناديده گرفتن حقوق شهروندان مي باشد.عاملي كه گاه باعث بروز مشكلات يا دليلي براي وقوع معضلات و حوادث ناگوار شود . هرجا كه حرف از مشكلات، كمبودها و كاستي ها يي در شهر مي شود همه ي قلم به سوي مسئولين و مديران شهر نشانه مي روند و آنها را عامل اصلي اين معضلات و مشكلات مي دانند چه بسا در برخي موارد شاهد هستيم كه ريشه اصلي بروز برخي مشكلات و حوادث به خود افراد جامعه بر مي گردند كه با عدم رعايت قوانين مقرارت لازم براي هر مسئله اي خود مسبب بروز اين حوادث مي شود و نه تنها خود بلكه ساير افراد جامعه را نيز درگير خواهند كرد. براي بروز هر مشكل و معضلي اگر نقش كم كاري مسئولين را پر رنگ جلوه دهيم بي انصافي كرده ايم چرا كه در بروز بعضي مشكلات همان اندازه كه از كم كاري مسئولين انتقاد كنيم همان اندازه هم مردم مقصرند.
تاريخچه توجه به پل هاي عابر پياده در جهان به دهه هاي ابتدايي قرن بيستم كه به دنبال توليد انبوه اتومبيل و حضور گسترده آن و صنعتي شدن جوامع بر مي گردد. ناديده گرفتن پل عابر پياده و گذر از زير آن معضلي است كه اين روزها باعث دردسرهايي براي رانندگان، تشديد ترافيك و همچنين بروز حوادث ناگوار شده است.بارها شاهد گذر همشهري هايمان در زير پل عابر پياده در بلوار جانبازان بوده ايم و چون اغلب شهروندان بجاي استفاده از پل از عرض خيابان گذر مي كنند به امري كاملا عادي و قابل چشم پوشي بدل شده است. اينجاست كه در زمان وقوع حوادث ناگوار كه در برخي موارد نيز به فوت عابر پياده منجر مي شود همه رانندگان را مقصر اصلي مي دانند. هر چند اغلب شنيده ايم كه حق تقدم با عابر پياده است اما زماني حق با عابر پياده است كه عابر پياده نيز در چارچوب قوانين عمل كرده باشند. كه وجود عابران پياده در خيابان ها بوپژه در شهرهاي بزرگ و رعايت نكردن حدود قوانين و مقررات راهنمايي و رانندگي دليل اصلي و عمده اين رفتار غير اجتماعي است كه دليل آن عدم فرهنگ سازي و ندادن آموزش هاي لازم در اين زمينه براي نهادينه كردن فرهنگ عبور و مرور افراد و استفاده افراد از پل هاي عابر پياده است. اما گاهي پيش مي آيد كه با وجود آموزش هاي لازم برخي افراد خود را ملزم به رعايت از قانون نمي دانند و به نوعي قانون گريزي مي كنند در اينجاست كه بايد با اعمال و استفاده از ابزارهاي كاربردي سعي كنيم اين افراد را ملزم به رعايت قانون وضع شده كنيم همانا همه ما مي دانيم علاج واقعه قبل از وقوع بايد كرد.
در جامعه ما آنقدر كه براي رانندگان قوانين و مقررات وجود دارد براي عابران هيچ قانوني وضع نشده است و افراد پياده به راحتي در وسط خيابان ها تردد مي كنند بي آنكه نگران نقض قانون و افزايش ترافيك و حوادث ناگوار احتمالي شوند كه ما مي توانيم با الگو سازي از كشورهايي كه در اين زمينه موفق بوده اند و با ايجاد قوانين و برنامه ريزي هاي مربوط به عابرين پياده براي جلوگيري از تخلف عابرين مانع بروز اين حوادث شويم و آن ممكن نيست الا با افزودن قانون مربوط به جريمه كردن عابران پياده به قوانين راهنمايي و رانندگي .
پل هاي عابر پياده كه اين روزها بعلت عدم استفاده شهروندان به محلي براي تبليغات تغيير كاربري داده اند و جايگاهي براي نصب انواع بيلبوردهاي تبليغاتي شده اند.
از ديگر راهكارها مي تواند اصلاح نقشه و مسير عبور عابران پياده در سطح شهر باشد و اگر اين راهكار به گونه اي به كار ببريم كه مردم نتوانند هرجا و به هرشكلي كه خواستند وارد خيابان شوند مي تواند در اثر كاهش تخلفات عابران پياده و ترافيك موثر باشد.
يكي ديگر از راهكارهايي كه آنهم بسيار مهم مي باشد جايگاه ساخت اين پل ها مي باشد كه آنهم بايد كاملا كارشناسانه و در مسيرهاي پر رفت و آمد و نقاط حادثه خيز باشد كه شهروندان را ملزم به استفاده از آنها بكينم.
اما قضاوت يكطرفه نيز به حل اين مشكل كمي نمي كند چرا كه عدم استفاده شهروندان از پل هاي عابر پياده بدليل وجود پله هاي زياد اين پل ها مي باشد چرا كه عدم استفاده از آن را نيز توجيه مي كند . افراد سالخورده، كودكان، معلولان، و افرادي كه دچار بعضي از بيمارها مي باشند قادر به استفاده از اين پل ها نمي باشند و خطر عبور از زير آنها را با جان مي خرند كه در اينجا اين سوال مطرح مي شودكه چرا با وجودي كه مسئولين شاهد عدم استفاده شهروندان از اين پل ها هستند بازهم اقدامي در جهت ترغيب شهروندان در استفاده موثراز اين پل ها صورت نمي گيرد؟ راهكاري كه در اينجا مطرح مي شود تبديل پله هاي اين پل ها به پله هاي مكانيزه است كه بعلت جذابيتي كه دارند نه تنها در استفاده از پل ها موثرند بلكه درجهت رفاه حال شهروندان نيز كمك كننده خواهند بود.
در جامعه ما آنقدر كه براي رانندگان قوانين و مقررات وجود دارد براي عابران هيچ قانوني وضع نشده است و افراد پياده به راحتي در وسط خيابان ها تردد مي كنند بي آنكه نگران نقض قانون و افزايش ترافيك و حوادث ناگوار احتمالي شوند كه ما مي توانيم با الگو سازي از كشورهايي كه در اين زمينه موفق بوده اند و با ايجاد قوانين و برنامه ريزي هاي مربوط به عابرين پياده براي جلوگيري از تخلف عابرين مانع بروز اين حوادث شويم و آن ممكن نيست الا با افزودن قانون مربوط به جريمه كردن عابران پياده به قوانين راهنمايي و رانندگي .
پل هاي عابر پياده كه اين روزها بعلت عدم استفاده شهروندان به محلي براي تبليغات تغيير كاربري داده اند و جايگاهي براي نصب انواع بيلبوردهاي تبليغاتي شده اند.
از ديگر راهكارها مي تواند اصلاح نقشه و مسير عبور عابران پياده در سطح شهر باشد و اگر اين راهكار به گونه اي به كار ببريم كه مردم نتوانند هرجا و به هرشكلي كه خواستند وارد خيابان شوند مي تواند در اثر كاهش تخلفات عابران پياده و ترافيك موثر باشد.
يكي ديگر از راهكارهايي كه آنهم بسيار مهم مي باشد جايگاه ساخت اين پل ها مي باشد كه آنهم بايد كاملا كارشناسانه و در مسيرهاي پر رفت و آمد و نقاط حادثه خيز باشد كه شهروندان را ملزم به استفاده از آنها بكينم.
اما قضاوت يكطرفه نيز به حل اين مشكل كمي نمي كند چرا كه عدم استفاده شهروندان از پل هاي عابر پياده بدليل وجود پله هاي زياد اين پل ها مي باشد چرا كه عدم استفاده از آن را نيز توجيه مي كند . افراد سالخورده، كودكان، معلولان، و افرادي كه دچار بعضي از بيمارها مي باشند قادر به استفاده از اين پل ها نمي باشند و خطر عبور از زير آنها را با جان مي خرند كه در اينجا اين سوال مطرح مي شودكه چرا با وجودي كه مسئولين شاهد عدم استفاده شهروندان از اين پل ها هستند بازهم اقدامي در جهت ترغيب شهروندان در استفاده موثراز اين پل ها صورت نمي گيرد؟ راهكاري كه در اينجا مطرح مي شود تبديل پله هاي اين پل ها به پله هاي مكانيزه است كه بعلت جذابيتي كه دارند نه تنها در استفاده از پل ها موثرند بلكه درجهت رفاه حال شهروندان نيز كمك كننده خواهند بود.