به گزارش خبرنگارهزارماسوله«امر» در لغت به معنای دستور مقام بالا به پایین تر از خود است. و «معروف» به معنای شناخته شده و پسندیده میباشد. «نهی» به معنای بازداشتن و «منکر» به معنای ناشناخته و ناپسند آمده است. بنابراین، امر، ضد نهی و معروف، ضد منکر میباشد.
معروف در اصطلاح عبارت است از هر فعل و قولی که به لحاظ عقل یا شرع پسندیده است و منکر ضد آن است؛ یعنی هر کار و سخنی که مورد انکار عقل و شرع است.
تعاریف امر به معروف و نهی از منکر
برای امر به معروف و نهی از منکر تعریفهای دیگری نیز ارائه شده است که حقیقت آنها یک چیز است و تفاوتها لفظی است، مانند: امر به معروف، یعنی دستور به کارهایی که موافق با کتاب و سنت باشد و نهی از منکر، یعنی جلوگیری کردن از پیروی شهوت و هوای نفس، یا امر به معروف، یعنی راهنمایی به خیر و نیکی و نهی از منکر یعنی بازداشتن از شر و بدی ،یا امر به معروف، یعنی دستور به اطاعت از خدا و نهی از منکر، یعنی بازداشتن از معصیت او.
پیشینه امر به معروف و نهی از منکر
قانون امر به معروف و نهی از منکر از پیشینه طولانی برخوردار است و اختصاص به شریعت اسلام ندارد، بلکه در ادیان و شرایع آسمانی دیگر نیز مورد توجه و تأکید بوده است این قانون الهی در شریعت اسلام جایگاه ویژه ای دارد، و آیات متعددی از قرآن کریم به آن اختصاص یافته است.
امر به معروفها و نهی از منکرها
اسلام است.
به اعتقاد عده ای از متکلمان، همه امر به معروفها و نهی از منکرها، هر چند شرایط موجود باشد واجب نیستند، بلکه امر به واجب و نهی از حرام واجب و امر به مستحب و نهی از مکروه مستحب میباشد.
به اعتقاد عده ای از متکلمان، همه امر به معروفها و نهی از منکرها، هر چند شرایط موجود باشد واجب نیستند، بلکه امر به واجب و نهی از حرام واجب و امر به مستحب و نهی از مکروه مستحب میباشد.
ولی اکثر متکلمان، می گویند: چون همه منکرات قبیح است هرگونه نهی از منکری واجب است و نهی از منکر مستحب وجود ندارد، ولی امر به معروف به واجب و مستحب تقسیم میشود.
برخی، معروف را با واجب و منکر را با حرام یکی دانسته اند، لذا امر به معروف و نهی از منکر را واجب میدانند؛ به عقیده این گروه کار مستحب و مکروه اساساً معروف و منکر نیست.
