اکنون 22 سال ازعمرش می گذرد ولی مادرش هنوزدرحسرت سخن گفتنش می سوزدو رنج می برد، نه تنها سخن گفتن بلکه ازانجام هرگونه حرکتی ناتوان است. به سختی غذا وآب می خوردوکسی جزمادرش ازانجام این کار برنمی آید.
ازتنگی نفس هم رنج می بردوحتی شبها تادیرهنگام نمی تواند بخوابدوآنگاه که اوآرام می گیرد ازشدت تنگی نفس وناله هایش خانواده اش خواب ندارند.
مادرش می گفت وقتی احساس دردمی کند فقط ساعتهابه خود می پیچد وآنگاه مجبوریم از بسیاری از اعضایش سونوگرافی کرده وحتی به دندانپزشک هم مراجعه کنیم تابه مشکلش پی ببریم.
پدرش کاک محمدرحیم هرچندکه کارگری ساده است اما دلی به وسعت دریا دارداز(گیان)کمتر به اونمی گویدوازهزینه های سرسام آور دارو وایزی لایف وغذاهای مخصوصش هرگز شکایتی نمی کند اومی گفت:
ئا که س ئیشش دان ده رمان به ویشه ن
سه دا وعه ربه ده ی ئیش زام چیشه ن
گویی خدای مهربان مهروی را دوچندان نه تنها دردل پدرومادرش بلکه خواهر وبرادرش نیز جای داده است به خاطرمشکلات برادرشان از شب نشینی های پاییز ،مسافرتهاواستفاده از طبیعت زیبای بهاروحتی پیاده روی ساده که باهم باشندمحروم اند اما هرگز لب به شکایت نگشودندوشکرگزار خدای مهربان بودند.
ازهمکاری اداره بهزیستی وسایرارگانها پرسیدم می گفتند فقط بهزیستی ماهیانه 50 تومان کمک می کندودیگرهیچ.
کاک محمدرحیم ازبدو تاسیس سپاه پاسداران سال 58 به عنوان پاسدارمشغول به خدمت بودودرسختترین شرایط مرزداری شایسته بودوبه دفاع ازمرزهای غربی کشورپرداخت امادرسال 72 به خاطرشدت بیماری فرزندش به مدت هفت ماه قادربه حضوردرمحل کارش نبودکه پس از مدتی حکم اخراج ایشان صادرشد واکنون ازهیچ مزایایی برخوردارنیست وباوجودمراجعه به مقامات ذیصلاح هم نتیجه ای نگرفته است. ولی هنوز امیدواراست باتوجه به مشکلات فرزندش پاسخی مثبت ازمسئولین دریافت نماید.
منبع: تارنماي روستاي خانقاه
