به گزارش خبرنگارهزارماسوله" همه روزها و شبها مخلوق خداست و هیچ زمانی به خودی خود بر «زمان» دیگر برتری ندارد؛ ولی برخی از روزها، شبها و ماهها به خاطر علل و حوادثی، برتری و قداست خاصی پیدا میکنند.
تعداد ماهها نزد خداوند در کتاب (آفرینش) الهی از آن روز که آسمان و زمین را آفرید، 12 ماه است که از آنها چهار ماه، ماه حرام است".
کلمات برخی از مفسّران حاکی از این است که اعراب جاهلی حرمت این ماهها را رعایت کردهاند، به گونهای که اگر قاتل پدر خود را در این فاصله زمانی مشاهده میکردند، به او کاری نداشتند.
از 12 ماه قمری، چهار ماهرجب، ذیقعده، ذیحجه و محرمماههای حرام هستند که هرگونه جنگ و نبرد در آنها حرام شمرده شده است. سه ماه پشت سر هم و یک ماه (رجب) جدا از بقیه است.
ماه محرم نیز، قبل از اسلام هم وجود داشته و مورد احترام مردم بوده، بطوریکه یهودیان هر ساله روز دهم محرم را بخاطرگرامیداشت پیروزی حضرت موسی(ع) بر فرعون روزه می گرفتند.
بعد از اسلام نیز محرم مورد احترام بود بطوریکه پیامبر خاتم(ص)، به احترام حضرت موسی(ع) امر به گرفتن روزه روزهای نهم و دهم محرم فرمود و در سال نهم هجری هم با نزول آیه 36 سوره توبه، تعداد ماههای عربی، اسلامی اعلام و رسماً چهار ماه از ماههای سال که عبارت بودند از رجب، ذی القعده، ذالحجه و محرم؛ بعنوان ماههای حرام اعلام و حرمت ماه محرم دوچندان شد.
در زمان خلفای راشدین هم، محرم مورد توجه بود و در زمان خلیفه دوم زمانیکه تصمیم به تدوین تاریخ اسلامی گرفته شد، محرم بعنوان مبداء تاریخ هجری قمری مشخص گردید.
در سال 60 هجری که یزید بعنوان حاکم جامعه اسلامی تعیین و معرفی گردید و این انتخاب آغازگر دوران تاریکی در جامعه اسلامی شد، امام حسین (رض) همراهی با دولت یزید را شدیداً رد و به همراه تعدادی از اهل بیت خود عازم مکه شد و سپس به درخواست جمعی از اهالی کوفه، باوجودیکه قراین دال بر همراه نبودن ظاهری مردم این دیار بود و علی رغم مخالفت بعضی از محبان و بستگانش، با بیان این جمله که هدف من دفاع از دین جدم و اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر است، رهسپار کوفه گردید.
هر كس واقعه كربلا و آن چه را كه در روز عاشورا اتفاق افتاد بخواند، يا از زبان كسي بشنود، به طور حتم از آن چه بر امام حسين (رض) و اهل بيت و اصحاب او وارد شده، عميقا محزون و متاثر خواهد شد.
تعداد ماهها نزد خداوند در کتاب (آفرینش) الهی از آن روز که آسمان و زمین را آفرید، 12 ماه است که از آنها چهار ماه، ماه حرام است".
کلمات برخی از مفسّران حاکی از این است که اعراب جاهلی حرمت این ماهها را رعایت کردهاند، به گونهای که اگر قاتل پدر خود را در این فاصله زمانی مشاهده میکردند، به او کاری نداشتند.
از 12 ماه قمری، چهار ماهرجب، ذیقعده، ذیحجه و محرمماههای حرام هستند که هرگونه جنگ و نبرد در آنها حرام شمرده شده است. سه ماه پشت سر هم و یک ماه (رجب) جدا از بقیه است.
ماه محرم نیز، قبل از اسلام هم وجود داشته و مورد احترام مردم بوده، بطوریکه یهودیان هر ساله روز دهم محرم را بخاطرگرامیداشت پیروزی حضرت موسی(ع) بر فرعون روزه می گرفتند.
بعد از اسلام نیز محرم مورد احترام بود بطوریکه پیامبر خاتم(ص)، به احترام حضرت موسی(ع) امر به گرفتن روزه روزهای نهم و دهم محرم فرمود و در سال نهم هجری هم با نزول آیه 36 سوره توبه، تعداد ماههای عربی، اسلامی اعلام و رسماً چهار ماه از ماههای سال که عبارت بودند از رجب، ذی القعده، ذالحجه و محرم؛ بعنوان ماههای حرام اعلام و حرمت ماه محرم دوچندان شد.
در زمان خلفای راشدین هم، محرم مورد توجه بود و در زمان خلیفه دوم زمانیکه تصمیم به تدوین تاریخ اسلامی گرفته شد، محرم بعنوان مبداء تاریخ هجری قمری مشخص گردید.
در سال 60 هجری که یزید بعنوان حاکم جامعه اسلامی تعیین و معرفی گردید و این انتخاب آغازگر دوران تاریکی در جامعه اسلامی شد، امام حسین (رض) همراهی با دولت یزید را شدیداً رد و به همراه تعدادی از اهل بیت خود عازم مکه شد و سپس به درخواست جمعی از اهالی کوفه، باوجودیکه قراین دال بر همراه نبودن ظاهری مردم این دیار بود و علی رغم مخالفت بعضی از محبان و بستگانش، با بیان این جمله که هدف من دفاع از دین جدم و اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر است، رهسپار کوفه گردید.
هر كس واقعه كربلا و آن چه را كه در روز عاشورا اتفاق افتاد بخواند، يا از زبان كسي بشنود، به طور حتم از آن چه بر امام حسين (رض) و اهل بيت و اصحاب او وارد شده، عميقا محزون و متاثر خواهد شد.
حسین بن علی(ع) در این روز، با یارانی اندک ولی با ایمان و صلابت و عزتی بزرگ و شکوهمند با سپاه حکومت یزیدی در کربلا به مقابله برخاست.
امام حسین(رض) و یارانش به عراق رسیدند، اما متأسفانه به دستور یزید، در کربلا، جلوی کاروان حضرت امام حسین و همراهانش را گرفتند و ناجوانمردانه و بیرحمانه سبط رسول الله(ص) و یارانش را شهید و فجیع ترین حادثه تاریخ اسلام را رقم زدند.
در این روز امام حسین (رض) و 72 تن از یارانش در واقعه کربلا در جنگ با لشکر یزید به شهادت رسیدند .
با جنایت یزید و سپاهش در کربلا، محرم در عصر بنی امیه، رنگ خون و خشونت به خود گرفت و برای همیشه تاریخ، این لکه ننگ بر پیکر بنی امیه باقی ماند.
حادثه کربلا و شهادت حضرت امام حسین(رض)، از نظر اهل سنت به شدت محکوم و آثار علماء، شعرا و ادبای کرد و اهل سنت نیز خود گویای این حقیقت است.
گرچه اهل سنت، همچون اهل تشیع، ناراحتی خود را نسبت به واقعه کربلا ابراز نمی کنند، اما این دلیل بر بی توجهی اهل سنت نیست بلکه تنها به حدود و نوع نگاه اهل سنت، در حب و بغض نسبت به اشخاص و وقایع تاریخی بر می گردد.
در این روز امام حسین (رض) و 72 تن از یارانش در واقعه کربلا در جنگ با لشکر یزید به شهادت رسیدند .
با جنایت یزید و سپاهش در کربلا، محرم در عصر بنی امیه، رنگ خون و خشونت به خود گرفت و برای همیشه تاریخ، این لکه ننگ بر پیکر بنی امیه باقی ماند.
حادثه کربلا و شهادت حضرت امام حسین(رض)، از نظر اهل سنت به شدت محکوم و آثار علماء، شعرا و ادبای کرد و اهل سنت نیز خود گویای این حقیقت است.
گرچه اهل سنت، همچون اهل تشیع، ناراحتی خود را نسبت به واقعه کربلا ابراز نمی کنند، اما این دلیل بر بی توجهی اهل سنت نیست بلکه تنها به حدود و نوع نگاه اهل سنت، در حب و بغض نسبت به اشخاص و وقایع تاریخی بر می گردد.
در واقعه فتنه 88 نیز فتنه گران با خط و مشی خود که برای همه معلوم بود سر سازگاری با انقلاب را ندارند به هتک حرمت عاشورای 88 پرداختند.
بعد از هتک حرمت به عاشورای حسینی در سال 88 همین فتنه گرانی که به عزاداری توهین کردند مسبب جنایات فجیعی در کشور شدند.
با هتک حرمت عاشورای حسینی ، ماهیت این گونه افراد برای مردم افشا شد.
برای هرکسی مشخص بود که آشوب فتنه گران در عاشورای سال ۸۸ و نقش ضد انقلابیون و حرمت شکنی ها ؛ ابعاد و زوایای اهداف و پروژه های فتنه گران و حرمت شکنان عاشورای ۸۸ را نشان می داد و آنها در یک ترکیب سازماندهی شده در چند خیابان تهران دست به تجمع زدند.
در نهایت و با انتشار خبر هتک حرمت روز عاشورا در هیئتهای مذهبی و مساجد و عزاداران حسینی به خیابانها آمده، در اقدامی خودجوش خرابکاری اغتشاشگران را محکوم کردند.
می توان گفت که بیتردید فتنه 88، محصول درس نگرفتن از عبرتهای عاشورا بود و آنچه موجب هشیاری مردم و فاصله جدی آنها از فتنهگران شد، هتکحرمت عاشورا و ساختارشکنی معدودی از عناصر فتنهگر در روز عاشورا بود.
اما بالاخره مردم تصمیم خود را با بصیرت گرفتند و تنها دو روز پس از ساختارشکنیهای فتنهگران در روز عاشورا، با عبرتآموزی از عاشورا، به صحنه آمدند و در روز نهم دیماه، طومار فتنه را بار دیگر در هم پیچیدند.
