به گزارش هزارماسوله ،سی و یکم تیرماه، تنها سالروز یک رویداد تلخ نیست؛ یادآور یکی از دردناکترین جنایتهای جنگ تحمیلی علیه مردم بیدفاع ایران است؛ در این روز، روستای زرده در شهرستان دالاهو هدف بمباران شیمیایی رژیم بعث عراق قرار گرفت؛ فاجعهای که نهتنها جان شماری از مردم را گرفت، بلکه آثار آن هنوز بر جسم و جان بازماندگان باقی مانده است.
زرده فقط یک نقطه جغرافیایی نیست؛ نمادی از مظلومیت، ایثار و پایداری مردمانی است که در سختترین شرایط، کرامت انسانی را حفظ کردند. در میان روایتهای این دیار، داستان «زنور» جایگاهی ویژه دارد؛ کودکی که در دامان مرحومه خاور مرادی، بانویی فداکار و مهربان، پرورش یافت. او با وجود همه تنگناهای معیشتی، سرپرستی کودکی یتیم را پذیرفت و با مهر مادری، معنای حقیقی ایثار و مسئولیت اجتماعی را به تصویر کشید؛ روایتی که فراتر از یک داستان شخصی، جلوهای از فرهنگ انساندوستی مردم زرده است.
با گذشت سالها از آن جنایت، هنوز جای خالی یک یادمان شایسته در زرده احساس میشود؛ نمادی که بتواند روایتگر رنج مردم این منطقه، مظلومیت قربانیان سلاحهای شیمیایی و مقاومت آنان در برابر سختیها باشد. حفظ حافظه تاریخی، تنها با ثبت خاطرات در کتابها محقق نمیشود؛ بلکه نیازمند نشانههایی ماندگار در بستر جامعه است تا نسلهای آینده نیز با این بخش از تاریخ کشور آشنا شوند.
در این میان، تلاش پژوهشگران و نویسندگان حوزه دفاع مقدس، نقش مهمی در جلوگیری از فراموشی این رخداد دارد. اقدام ارزشمند جناب آقای نادر اصحابی در نگارش داستان «زنور»، گامی مؤثر در ثبت بخشی از تاریخ شفاهی زرده و انتقال پیام ایثار، همدلی و مقاومت به نسلهای آینده است؛ تلاشی که میتواند بخشی از مظلومیت خاموش این روستا را به زبان روایت بازگو کند.
سالگرد بمباران شیمیایی زرده، فرصتی برای تجدید عهد با آرمانهای شهدا و ادای دین به جانبازان و بازماندگان این فاجعه است. پاسداشت این یاد، تنها بزرگداشت گذشته نیست؛ بلکه مسئولیتی برای امروز و فرداست تا حقیقت این جنایت و ایستادگی مردم زرده، در حافظه تاریخی ایران ماندگار بماند.
نویسنده: نادر اصحابی، محقق دفاع مقدس