انتقاد کورش‌باقری ازکسی که نگذاشت بهداد نقره‌المپیک بگیرد

فاطمه پاقلعه‌نژاد: کورش باقری؛ او بعد از محمد بنا موفق‌ترین مربی ایران در المپیک لندن بود. مردی که یک طلا و 4 نقره از آن مسابقات برای ایران صید کرد اما برای اخلاق تندش، برای اینکه در تمرینات ، با ستاره های مدال آورده المپیک، از روی دلسوزی ، سختگیرانه برخورد می کرد حذف شد و بعد هم بیماری قلبی و البته رفتن رضازاده منجر به جدایی اش از وزنه برداری شد. کورش مهمان کافه خبر بود تا برای مان از وزنه برداری بگوید. با او به زیر پوست حاشیه های وزنه برداری دنیا رفتیم.

قبل از المپیک لندن دو مربی خوب داشتیم یکی رضا بود که اصلا به المپیک نرسید. فکر می کنم قرار بود ماهی 5 تومان کمیته به مربی ها بدهد و 2.5 میلیون هم فدراسیونها می دادند که در نهایت همه به مشکل خوردند.
نه اتفاقا، فدراسیون آن پول را کامل به من داد ولی خوب فدراسیون های دیگر می گفتند این حقوق برای کل کادر است و باید بین همه مربی ها و سرمربی ها و کمک مربی ها تقسیم شود. فکر کنم اگر کمی نحوه گفتنش قشنگ تر بود، چه من و چه  افراد دیگر، راحت می پذیرفتیم. چون رقمی نبود، 5 تومان در ماه  بود که 5 ماهش 25 تومان می شد. ولی کلا به نکته خوبی اشاره کردید، متاسفانه در جامعه ما، در خیلی از بخش ها و نه فقط ورزش، وقتی اشخاص یا کلید واژه اصلی موفقیت مثلا یک بخشی هستند یا خودشان به صورت مستقیم عامل موفقیت هستند، به یکباره آنقدر انتظار ازشان بالا می رود که حتی موفقیت های قبلی شان نصف شود به راحتی می گویند برو کنار، چه مستقیم و چه غیر مستقیم و بدون اینکه فکر کنند چه کسی را می خواهند جایگزین کنند. برای مثال محمد بنا در این المپیک دو برنز گرفته ...

اگر لندن را کنار بگذاریم موفق ترین المپیک تاریخ ایران در کشتی فرنگی بود چون تا قبل از لندن فقط یک برنز داشتیم.
بله اگر اشتباه نکنم. طبق آمار خود شما  در رسانه تان فکر می کنم در این رشته 9 مدال گرفتیم که 7 تا از آنها را محمد بنا گرفته است.

لندن را حساب نکنیم درالمپیک در رشته فرنگی  یک برنز داشتیم که این بار دو تا برنز گرفتیم.
محمد بنا اگر با خودش مقایسه شود، این قضاوت درست است ولی اگر بخواهند او را با تاریخ مقایسه کنند ... ما خیلی راحت از موفقیت های او می گذریم.

اشک هایش را دیدید؟
بله من خیلی ناراحت شدم و اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که خودم را جای او گذاشتم. واقعا ناراحت کننده است. یعنی اینکه این آدم یک دفعه می گوید من کلا دور کشتی را خط کشیدم را من درک می‌کنم. وقتی که زحماتش نه تنها نادیده گرفته می شود که انگ های دیگری هم به او زده می شود، خیلی خیلی ناراحت کننده است، مخصوصا برای کسانی که زحمت کشیدند. حالا هستند آدم هایی که زحمت نکشیدند و چهار پنج ماه بودند، حاصل دسترنج دیگران را خوردند  و سینه شان را جلو می دهند.