چه خوش گفت درويش کوتاه دست
که شب توبه کرد و سحرگه شکست
گر او توبه بخشد بماند درست
که پيمان ما بی ثبات است و سست
به حقّت که چشمم ز باطل بدوز
به نورت که فردا به نارم مسوز
ز مسکينيم روی در خاک رفت
غبار گناهم بر افلاک رفت
تو يک نوبت ای ابر رحمت ببار
که در پيش باران نپايد غبار
ز جرمم در اين مملکت جاه نيست
وليکن به ملک دگر پای نيست
تو دانی ضمير زبان بستگان
تو مرهم نهی بر دل خستگان
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد